De hele middag ben ik met de HTC bezig geweest: de smartphone van mijn dierbare. Natuurlijk weet ik nog lang niet alles, maar hij (de mobiele) heeft inmiddels een RSS-feed erbij door mijn gemanipuleer.

Ik ben er niet gek mee, moet ik eerlijk zeggen. Geef mij maar mijn eigen oude boeren Nokia (nee, geen koelkastmodel), die door mij slechts gebruikt wordt om te smssen en telefoontjes beantwoorden. Verder doe ik er niets mee en ik wil dat graag zo laten. Ook voor de bibliotheek zie ik geen geluk w.b. dit ding. Maar misschien zie ik het te simplistisch.
Toch -en dat is al eerder gezegd door bloggers bij twitter- heb ik het niet zo op mensen die de hele tijd zitten te staren op zo'n tabletje, of iets dergelijks uren aan het oor houden. Erger nog: ik vind het hoogst irritant als ik met iemand in gesprek ben en diegene begint opeens te pielen met zijn mobiele. De sfeer van het gesprek is terstond weg. Je gaat zelf aarzelend verder praten en je voelt je volledig achteruit gezet door de vooruitgang!
Ik ga nog wel verder met ontdekken van dit ding, maar nogmaals: Margrietje is verre van enthousiast. Ik ga liever om met de echte mens. Sorry.